|
Akademia Sztuk Pięknych im Jana Matejki w Krakowie
oraz
Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej manggha
mają zaszczyt zaprosić na wernisaż wystawy
Dominiki Griesgraber
IN TRANSITUS
10 czerwca, godzina 17.00
wystawa czynna do 5 lipca 2009
Pytanie o motyw, który kryje się za twórczą intencją i twórczymi działaniami w moim przypadku ciągle powraca, ponieważ istnieje potrzeba cyklicznego uzmysławiania sobie własnej kondycji egzystencji. To, co czynimy określa to, kim jesteśmy i definiuje naszą tożsamość. Jako że to, co czynimy nigdy nie pozostaje odizolowanym, zawartym w samym sobie aktem, przynosi, więc rezultat, który powraca, jako świadomość i konsekwencja.
Moją perspektywę tożsamości kształtuję w oparciu o doświadczenie współczesnego nomady, wiecznego podróżnika, który spełnia się w wędrowaniu, jest kosmopolitą, wszędzie się asymiluje, sam w sobie jest wehikułem doświadczeń. Jest to taka tożsamość, o której można mówić w sensie przynależności wielokrotnej, zawieszonej w czasoprzestrzeni, gdzie nie ma już tożsamości, ale raczej tylko transformacje (Z. Baumann), a identyfikacja to inconstans zakorzeniony w mobilności i tranzycie, niepewność, alteracja.
W spektrum moich projektów oscylują pytania o naturę tożsamości, która nie jest stałą, ale procesem, o relacje, o koncept miejsca i granic, znaczenia miejsca i obszaru oraz jego symboliki oraz kodów. Moje projekty rzeźbiarskie są zapisem, rejestrem rozważań i doświadczeń wyniesionych w dużej części ze spotkania z tym innym, z podróży, które podjęłam, jako powód do twórczych działań i parametr poznawczy kontrybuujący w moją wiedzę i działalność.
Interakcja z kulturami pozwala mi na odnowiony sens przynależności i tożsamości, która sięga ponad kwestie identyfikacji z miejscem pochodzenia i przyjmuje bardziej nomadyczny i uniwersalny charakter. Z drugiej strony efekt globalizmu czy interdyscyplinarności, który aplikuje element nomadyczny do rzeczywistej praktyki rzeźby pozwala na wyartykułowanie ekspresji i pozwala na zaangażowanie w bardziej uniwersalne koncepcje.
Mobilność związana z twórczością zmodyfikowała moje podejście i perspektywy, jako twórcy. Pracownia nie jest już, jedynym miejscem pracy a przemieszczanie się i nomadyczna tożsamość są inherentne dla twórcy współczesnego w obliczu otwartej globalistycznej rzeczywistości. Obecność i praca poza zwyczajowym miejscem pracy staje się podstawą jego działalności i twórczości. To aktywuje nowe założenia, nowe rzeczywistości, rewizję pojęć kwestii estetycznych i plastycznych. Mobilność jest bowiem jedną z najważniejszych podstaw rozwoju myśli, praktyki twórczej.
|
