|
Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej manggha
zaprasza na noc teatrów
Krakowski Teatr Tańca
ballada o Ciszy
Duety Metafizyczne
Teatr Tańca DF
Ciepło
Pozytywka
AM2008
Fado meu
Mój Vincent cz. 3
At Tibr
12 czerwca 2009, godzina 18.30 i 21.00
Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej manggha
ul. M. Konopnickiej 26
30-302 Kraków
Rezerwacja telefoniczna w sekretariacie Muzeum Manggha
pod numerem 012 267 27 03,
od wtorku do piątku w godzinach 9.00–15.00
Krakowski Teatr Tańca
(Nowohuckie Centrum Kultury)
przedstawia
ballada o Ciszy
(premiera listopad 2008)
„… snują opowieść. O Ciszy, którą widzieli przez dziurkę od klucza, w palcie, (nie)wyjściową, (nie)codzienną. Potem w kuchni, przy obiedzie zawieszoną nad stołem, kiedy Dwoje mówiło różnymi językami. Widzieli Ciszę, która kazała się starzeć, wyrywała kartki z kalendarza i gumką zamazywała naszkicowane portrety, przecinała kable telefoniczne, wydawała wyroki. Pomagała przejść. W przejściu towarzyszyła…Kiedy Oni – Ci z kuchni – owijali się Dźwiękiem, jak siatką, jak płaszczem, pętlili się i zapętlali, opętali opętani, Cisza cały czas była, zwłaszcza wtedy kiedy Ona myślała o Nim i o Tamtej.. Ciii..szaaare niebo… Będzie padać… śnieg..”
(p.)
(Nie)codzienne sytuacje których bohaterem jest Cisza stały się dla twórców spektaklu punktem wyjścia do rozważań nad jej rolą w życiu człowieka. Jeśli mielibyśmy nadać Ciszy płeć, to nie tylko ze względu na rodzaj gramatyczny, ale przede wszystkim zmienność i wieloznaczność w przeważającej większości nazwalibyśmy ją kobietą. Jej kolejne wcielenia oraz wielobarwność stały się tematem najnowszego spektaklu Krakowskiego Teatru Tańca.
scenariusz: Eryk Makohon, Paweł Łyskawa
choreografia, inscenizacja, scenografia: Eryk Makohon
muzyka: Dawid Rudnicki (wokaliza – Agnieszka Grochowicz) oraz
Hedningarna, Jean – Michel Bernard
występują: Teresa Albin, Anna Chmiel, Agata Syrek, Paweł Łyskawa, Eryk Makohon
*Fragment spektaklu otrzymał nominację podczas polskich eliminacji do Festiwalu Solo&Duo, który w styczniu 2010 roku odbędzie się w Budapeszcie.
„duety metafizyczne”
(premiera wznowienia wrzesień 2008)
choreografia i inscenizacja – Eryk Makohon
muzyka – U. Dudziak, M. Ravel, Z. Preisner, Gotan Projekt
występują – Teresa Albin, Anna Chmiel, Monika Godek, Agata Syrek, Paweł Łyskawa
Spektakl inspirowany jest motywami literacko – filmowymi, które stały się pretekstem do rozważań nad kondycją świata metafizycznych wyobrażeń, świata którego melodia pobrzmiewa w nas coraz ciszej, świata, którego kolory blakną coraz bardziej, zubażając paletę barw codzienności…
*Spektakl otrzymał główną nagrodę na XXXVI Tyskich Spotkaniach Teatralnych Tychy 2009
Krakowski Teatr Tańca
Nowohuckie Centrum Kultury
Znany publiczności jako Teatr Tańca GRUPAboso Krakowski Teatr Tańca nowy – trzynasty już – sezon teatralny zainaugurował pod nową nazwą. Mimo to teatr kontynuuje przyjętą kilka lat temu strategię artystyczną oraz misję edukacyjną.
Krakowski Teatr Tańca na stałe wpisał się w krajobraz polskiej sceny tańca współczesnego i zyskał uznanie zarówno publiczności, jak i krytyków oraz środowiska tancerzy, choreografów w całym kraju.
Powołany przez Eryka Makohona w 1996 roku zespół miał być na początku krótkotrwałą zabawą. W miarę upływu czasu zabawa zamieniła się w pasję, która przetrwała niejedną przeciwność losu i doprowadziła do rozwinięcia zespołu w grupę teatralną z bogatym dorobkiem. Dziś Krakowski Teatr Tańca nadal pozostaje grupą amatorską, mimo to poziomem nie odstaje od podobnych zespołów zawodowych.
Grupa niejednokrotnie zmieniała swoją siedzibę, ciągle szukając miejsca pozwalającego na swobodną realizację stawianych sobie wyzwań scenicznych. Od czterech lat jej siedzibę, mecenat i scenę stanowi Nowohuckie Centrum Kultury w Krakowie, które sprzyja artystycznym poszukiwaniom tancerzy oraz wspiera ich pasję.
Zespół zajmuje się nauką tańca współczesnego i realizacją przedstawień, począwszy od miniatur na pełnych spektaklach skończywszy. Choreografie Teatru na ogół niosą ze sobą przekaz, rzadko stanowią formę abstrakcyjną, pozbawioną treści. Grupa nie posługuje się jedną, stałą techniką, kształcąc raczej świadomość i możliwości ciała, pracując także nad ekspresją i aktorską kreacją tancerzy.
Za narzędzie choreografa grupy służą nie tylko muzyczne, choreograficzne i architektoniczno-scenograficzne wykształcenie, ale i kompromis pomiędzy doświadczeniem i sceniczną intuicją.
Zespół jest laureatem wielu festiwali i konkursów. Ostatnim osiągnięciem Teatru jest zwycięstwo w polskich eliminacjach i reprezentowanie kraju na XIII Biennale Młodych Artystów Europy i Krajów Śródziemnomorskich, który w maju 2008 odbył się w Barii (Włochy) oraz główna nagroda za najlepszy spektakl (oraz „umiejętność przekazywania emocji ruchem”) XXXVI Tyskich Spotkań Teatralnych 2009, a także główna nagroda dla spektaklu „Cicindela” podczas X Jubileuszowych Konfrontacji Tańca Współczesnego w Koninie w 2009 roku.
"Ciepło"
choreografia: Magdalena Konik
muzyka: collage
projekcje: Magdalena Konik
wykonanie kostiumów: Marta Ornacka
tańczą: Katarzyna Drozdowska, Karolina Tomaszkiewicz, Magdalena Śmigasiewicz
fotografia: Łukasz Dziadosz
„Ciepło” to prosta historia. Prosta jak piękno. To opowieść o kobietach, o wspólnocie losów, przyjaźni i sile archetypu kształtującego wyobraźnię. Ta klarowna i ujmująca kompozycja na taniec i obraz wskazuje pewną ideę kobiecej tożsamości. Wyraża określony wzór estetyczny, model działania i reagowania. Bycie kobietą to coś więcej niż odgrywanie określonej roli w społeczeństwie. Płeć jest swoistą faktycznością, która składa się na biografię. Fizjologia i różnice w dostępie do społecznych rytuałów od najmłodszych lat życia ustanawiają różnicę płci. Wdzięk, powab, palce wykonujące precyzyjnym i subtelnym ruchem powierzone im czynności, kształt, bosa stopa, ciało bezwstydne, naturalne, ale zarazem wyzbyte prowokacji i egoizmu. Kobieta mądra, silna, wytrwała, dojrzała. Kobieta wtajemniczona, panująca nad swoim terytorium. Samodzielna, a zarazem połączona z innymi kobietami wspólnym losem. Znawstwo, precyzja i konsekwencja. Stabilność, pewność i spokój... Kobieta dziecko, niewinna, nieokiełznana, dzika, córka natury bezpośrednio związana z ziemią.
tekst: Kasia Badura
"Pozytywka"
choreografia: Magdalena Konik
tańczą: Katarzyna Oleksiewicz, Piotr Machulski
"AM2008"
choreografia: Michaił Zubkow
muzyka: F.Schubert
tańczy: Anna Wańtuch
"Fado meu"
choreografia: Michaił Zubkow
muzyka: Mariza
tańczy: Michaił Zubkow - gościnnie
"Mój Vincent" cz. 3
choreografia: Anna Wańtuch
tańczą: Anna Wańtuch, gościnnie Dariusz Brojek - solista Baletu Dworskiego "Cracovia Danza"
realizacja wideoprojekcji: Andrzej Górnisiewicz, Filip i Anna Wańtuch
wykonanie odlewów: Mieczysław Koncewicz
muzyka: Hauschka, Patryk Zakrocki, Stefano Arnaldi, Jaques Morelenbaum
opracowanie muzyczne: Łukasz Huzik
opracowanie graficzne: Filip Wańtuch
Psychodynamika procesu twórczego i relacji z partnerem jest głównym wątkiem performatywno-wizualnego spektaklu „Mój Vincent” cz.3. Kolejne sceny są artystycznym wyrazem relacji między dwiema osobami, swoistym obrazem pomieszania języków, afazji w sferze duchowej wymiany. Pierwszy bohater jest wyizolowany, trawiony twórczym niepokojem, zmaga się z własnym powołaniem. Drugi zaś, jest oddany, cierpliwy i pogodzony. Brak pełnego porozumienia między bohaterami oraz wierność własnemu przeznaczeniu pierwszej postaci wsączają w ich związek melancholię i samotność. To, co najbardziej intymne i niepokojące stopniowo zawłaszcza całą wspólną przestrzeń. Człowiek obdarzając, nie może liczyć na odwzajemnienie. Musi odważyć się oddać część siebie, wyzwolić siebie i własnego partnera spod opresji projektowania. Artysta musi posiadać, uprzednio nie otrzymawszy. Sztuka oddaje tyle, ile artysta potrafi odnaleźć w sobie. Drugi człowiek i twórczość artystyczna to dwie drogi do wolności. Bohater walczy o spełnienie się obietnicy stworzenia więzi z rzeczywistością. Więzi pozwalającej przemówić afirmacji świata oraz żywej i nieograniczonej emocjonalności. Walka trwa, ostatecznie jednak jedynie nasza sztuka może za nas mówić. „Mój Vincent” cz. 3 mówi o sensie bliskości między ludźmi. Taniec i obraz pozwalają ocalić od zapomnienia ludzką zmysłowość.
tekst: Kasia Badura
"At Tibr"
choreografia: Katarzyna Skawińska
muzyka: collage
projekt kostiumów: Grzegorz Skawiński, Marta Ornacka (wykonanie)
projekcje: Magdalena Konik
realizacja nagrań muzycznych: Darek Helak
obsługa techniczna projekcji: Piotr Sieprawski, Maciej Siudmak
realizacja świateł: Artur Oczkowski, Zbigniew Piotrowski
fotografia: Łukasz Dziadosz
Spektakl nie jest podporządkowany naśladującej rzeczywistość fabule. O jego dramaturgii stanowi pobudzająca percepcję ruchowa wyrazowość. Warstwa semantyczna spektaklu „At Tibr” ma początek w świecie przyrody. Taniec jest tutaj medium polifonii krajobrazu: wznoszenia i opadania, wzbierającego natężenia i przepływu napięcia, kryjącej się za spektakularną feerią barw biegunowości procesów. Ruch wyraża intuicję upływającego czasu. Kolejne sceny spektaklu budują oparty na rytmie pejzaż wyciszający natręctwo nazywania i rozumienia. Przynoszą ze sobą spokój, pewność i niezaburzony rytm oddechu.
|
